Loopbaancoaching

Loopbaanperspectief

Tom's burn-out

Met een burn-out aan de slag
Een burn out ... ik ... nee hoor ... ik sport, ik ben goed in balans ... nee, zoiets overkomt mij niet ... je bent er toch zelf bij!!! Dat dacht ik ...

Het begon heel geleidelijk, de onderneming groeide in een snel tempo ondanks de crisis. Niet in Nederland, maar internationaal in o.a. Azië en Zuid-Amerika, de markt groeiende snel op deze continenten. Het liep lekker, op de afdeling probeerden we het proces te optimaliseren, dat ging goed, erg goed zelfs. De orders leken wel binnen te stromen, beetje bij beetje werd de last zwaarder.

Je raakt soms licht geïrriteerd. Van mijn vrouw kreeg ik wel eens de opmerking dat ik een kort lontje had. Nee joh, reageerde ik fel. Ik heb het druk gehad, dat klopt. Je moet niet zo zeuren. En daar bleef het bij. Dat dacht ik, ... je gaat naar je werk en ongemerkt wordt de druk hoger, je wilt goed werk afleveren, geen fouten maken. Langzamerhand kom je er achter dat het net te veel is, iedere keer, je geeft het aan, aan de manager maar er komt geen respons, de boodschap komt niet binnen.

Zo loopt de loopt de emmer vol, je zit in een vicieuze cirkel. Alle prikkels negeer je, alle signalen negeer je. Je kunt er niet meer tegen, als er iets tegen zit, de herrie, de verantwoording, het vele werk, ... ja zelfs naar je werk gaan  weegt zo zwaar, het leek wel een marathon om naar mijn werk te gaan.

Daar was hij dan, de man met de hamer, toen ik het bedrijf binnen wilde lopen had ik het gevoel alsof er in het pand enorm veel negatieve energie was, ik werd tegengehouden, zo voelde ik het. Ik ben direct naar de huisarts gegaan en daar vertelde men dat ik een burn out had. Ik was er helemaal doorheen. Paniekaanvallen, angsten, weinig geluid kunnen verdragen, geen verantwoording meer durven te dragen, lusteloos, noem maar op. Ik voelde mij een wrak.

Na twee weken thuis probeerde ik toch te gaan werken, twee uur op een dag. Dat ging niet zo makkelijk, ik wilde even niet meer op mijn oude werkplek, te veel prikkels. Als het weer beter zou gaan wilde ik wel weer terug op mijn oude werkplek. Het leek wel of het toen mis ging. Na een paar dagen werd ik tijdelijk op een andere afdeling geplaatst, zonder overleg. Een week later was ik drie keer van plaats veranderd. Ik zat telkens niet op de juiste plek. Ondertussen was ik bij een psycholoog beland, mijn uren bouwde ik op in overleg met de bedrijfsarts. Verschillende eenvoudige taken kreeg ik, soms had ik ook dagen niets te doen of deed ik werk zwaar onder mijn niveau. Dat deed mij geen goed. Het ging met ups en downs. Uiteindelijk kreeg ik een terugslag, weer in de put. Alles begon weer van voor af aan.

Ik bleef maar tegen een muur aanlopen ( ik denk dat de organisatie er ook zo over dacht, we lopen tegen een muur aan). In het begin gaven ze mij het gevoel dat alle deuren open stonden, maar na lang wachten moest ik zelf telkens achter de gemaakte afspraken aan en dat werd niet in dank afgenomen. Je hebt het gevoel dat je een blok aan hun been bent geworden.

De spanningen liepen op, ik probeerde weer terug te keren op mijn oude werkplek maar dat lukte niet. Na een jaar van ups en downs ben ik in op advies van de huisarts en de psycholoog toch begonnen met antidepressiva. Ik had niet verwacht dat ik dit ooit nodig zou hebben. Weg toekomst, weg alles. En dan ...  Dit was voor mij het point of no return, om nog harder voor mij zelf en mijn gezin te gaan knokken. Weg uit deze hele situatie, weg.

Met mijn werkgever heb ik veel gesprekken en evaluaties gehad. Dit mocht niet baten, daar baalde ik enorm van. Na verloop van tijd blijkt dat je er samen met je werkgever niet uitkomt. Ik ben toen gaan informeren over outplacement en ik ben op zoek gegaan naar een begeleider. Zo kwam ik op de website van Rien Hordijk terecht. Mijn werkgever vond het eerst niet nodig om iemand van buitenaf in te schakelen maar ik heb volgehouden dat dit mijns inziens beter was om op deze manier te proberen hier met elkaar goed uit te komen. In overleg met mijn werkgever en de bedrijfsarts zijn we een plan van aanpak gaan maken. Rien Hordijk kwam weer in de 'picture'. 

Het eerste gesprek met Rien is erg vreemd, je bent kwetsbaar maar je moet je wel open opstellen. Van alles hebben we doorgesproken, hoe het begon, wat ik wil of ambieer en wat mijn toekomst visie is. Het eerste advies was om zelf een outplacement te vinden waarvan ik dacht dat dit een toegevoegde waarde zou zijn voor mijn herstel. Wat ga je doen,... Via internet ben ik in de regio een aantal bedrijven gaan selecteren en toen ben ik op de fiets langs bedrijven gaan fietsen en over het bedrijventerrein gaan lopen om te kijken of het goed aanvoelde. Spreekt de uitstraling mij aan, denk je dat het bij je past, van dat soort vragen.

Er vielen bedrijven af en ik kwam bedrijven tegen waarvan ik dacht, waarom niet. Hiervan heb ik uiteindelijk een selectie van gemaakt met een motivatie. Rien had een aantal van deze bedrijven aangeschreven. Toen was het afwachten, wel of geen reactie. Ik werd onrustig, want ik wilde immers weg uit de voor mij vervelende situatie. Het wachten duurde erg lang, niet alleen voor mij maar ook voor mijn werkgever. Men dacht dat ik binnen 'no time' een plek zou hebben. Alles behalve dit,.. in overleg ben ik ook naar vrijwilligerswerk gaan kijken. Hierin ben ik zelf erg actief geweest, zoeken bellen, mailen en maar afgewezen worden. Inmiddels was ik wel twee maanden verder. Wat ik wel merkte is dat ik nu actief aan het zoeken was en Rien ook voor mij bedrijven aan het benaderen was, dat ik mij zelfverzekerder ging voelen, ik was actief bezig om afstand te nemen van mijn oude werkgever.

Maar tegelijkertijd baalde ik wel, twee maanden verder, nog geen verandering. Op mijn werk merkte men wel dat ik beter in mijn vel kwam te zitten, maar men zag niet in hoe dit kwam. De psycholoog, bedrijfsarts, re-integratie traject, medicijnen, alles draaide op volle toeren bij mij. Hoe hield ik dit vol, het leek soms of ik er een baan ernaast had. Ik ben meer gaan sporten, iedere dag minimaal een uur, alles eruit gooien, of het ging of niet, je zelf niet laten tegenhouden door negatieve emoties. Het is ook goed om veel naar buiten te gaan en te bewegen. Nog meer zoeken naar bedrijven, wat een tijd en energie gaat er in zitten.

En dan, dan, eindelijk, het leek wel een zegen. Er is een bedrijf dat energie in mij wil steken. Dit heb ik nodig, een beetje 'daglicht' in de spreekwoordelijke tunnel. Het afzien, het doorbijten en de energie erin stoppen, terwijl je dat zo hard nodig hebt om te herstellen. Rien gaat het bedrijf bezoeken en zorgt voor een overeenkomt tussen het bedrijf dat mij wilt helpen met de re-integratie en mijn werkgever. Gelukkig, het duurde niet lang voor er een overeenkomst was en ik kon binnen 3 dagen beginnen.

De eerste dag was onwennig, je bent onzeker, gaat het lukken, blijf ik niet in mijn 'oude' gedrag hangen, noem maar op. Uiteindelijk zat de eerste dag erop. Het voelde goed om te beginnen met 6 uur werk, want je moet wel rustig beginnen. Voordat ik het wist zat de eerste week erop. Ik was blij dat ik zonder een etiket aan de slag kon. Binnen een paar weken zat ik weer op 8 uur werk per dag. Het ging goed en mijn 'nieuwe' collega's wisten niets van mijn Burn out af. Dat heb ik soms wel geweten, ik werd normaal behandeld en men kon soms flink tekeergaan in de werkdrukte. Een voordeel was, ze kregen ook een goede feedback van mij terug.

Eerlijk gezegd deed mij dat wel goed. Ik was weer op weg, om mijzelf weer weerbaarder te maken. Ik begon te groeien, ik kreeg taken met een grote uitdaging. Dat voelde erg goed.

Maar de tijd verstrijkt en de afspraak was dat ik contact met mijn werkgever zou houden. Dit was echt minimaal, het verliep allemaal via Rien of de bedrijfsarts. Maar ik was er van bewust dat ik steeds meer vervreemde van mijn 'oude' werkgever. Voor mij was het duidelijk, ik word letterlijk ziek als ik weer terug ga. Het is jammer, maar wel de werkelijkheid.

Maar dan, ... je gaat nadenken. Meer dan 1¾ jaar ben je aan het tobben. Het einde van het traject komt in zicht, wat ga je doen? Wat wil je doen? Het WIA traject moest opgestart worden, maar dat wilde ik niet.

Je bent nog niet beter ... terug naar de onderneming is geen optie. Er is zoveel beschadigd.

Alle verplichte stappen zijn genomen, sommige met terugwerkende kracht. Nog een paar weken te gaan, ik wil niet op een zij spoor komen. Zo ben ik niet, ik heb nooit zonder werk gezeten. Nu ook niet. Dit gevoel, deze drive heeft mijn ook al die tijd op de been gehouden.

Opgeven, nee, dat nooit, ik in ieder geval niet.

Met man en macht ben ik gaan solliciteren, onzeker en angstig, gaat dit wel lukken? Je zit in een soort spagaat, aan de ene kant rijdt de trein van de re-integratie door, die wil je stoppen.

Aan de andere kant rijdt de trein die je naar je nieuwe horizon gaat en die wil je pakken.

Het werd spannend voor mij, het WIA traject liep nu, mijn werkgever moest een dossier samenstellen, de bedrijfsarts was ook bezig met een dossier. Het re-integratietraject liep nu echt op zijn einde, nog zo'n 7 á 8 weken te gaan.

 Ik had de laatste weken ook intensief contact met Rien gehad. Wat staat mij te wachten?

Wat moet ik doen? Het ging opeens eigenlijk best wel snel, ik had aangeven dat ik niet meer terug wilde naar mijn werkgever en Rien bemiddelde tussen mij en mijn werkgever. En ondertussen was ik toch maar gaan solliciteren, mijn drive was erg groot, moet ik achteraf wel zeggen.

Na een aantal sollicitaties had ik een nieuwe baan gevonden! De grootste vraag voor mijzelf  was eigenlijk, zal ik het wel of niet vertellen van mijn burn-out. Ik ben toch open geweest. Een aantal maanden had ik al geen klachten meer en ik zat bij het outplacement bedrijf al maandenlang op een 40-urige werkweek.

Het was weer even wennen voor mij, opnieuw beginnen bij een andere werkgever. Werken zonder die angsten. Het ging erg goed met mij, ik bleef emotioneel groeien, op een dag was ik er klaar voor, ik stopte met mijn anti depressivia. Dat lukte, ook al had ik flink veel last van afkick verschijnselen. Maar de valkuilen herken ik en ik probeer dan de situatie vanuit een ander perspectief te bekijken.

Nu, bijna een jaar later kan ik weer genieten van het leven. Ik heb weer lef zoals vroeger en ik durf meer. De economie trekt aan, ik zoek toch meer uitdagingen in mijn werk. Ik denk dat ik toch verder ga solliciteren, ik weet dat ik het kan.

En privé? Privé gaat het goed, er is weer balans. Ik kan mijn energie in het sporten kwijt. Ik wil mijn lerarendiploma halen en ik overweeg om samen met een trainingsmaatje een eigen sportschooltje op te zetten. We willen beide kennis gaan overdragen aan de jeugd en ouderen en op sociaal/emotioneel gebied is het denk ik wel een goede aanvulling. Het is belangrijk je balans weer terug te vinden en positief naar de toekomst te blijven kijken.

Met zelfvertrouwen aan de slag

“Ring the bells that still can ring

Forget your perfect offering

There is a crack in everything

That's how the light gets in.”

Leonard Cohen (Anthem)

mijn perspectief Contact